خانه تماس با ما کتابخانه سایت‌های حامی گالری کمپین در بند آرشیو English

پذيرش > سایت نوشته ها > گزارش ايل مانيفستو از كمپين يك ميليون امضاء

گزارش ايل مانيفستو از كمپين يك ميليون امضاء

17 دی 1385 - - نسخه قابل چاپ

گزارش ايل مانيفستو از كمپين يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز:
اعضاي جنبش زنان درايران، تصميم گرفته اند تا با جمع آوري امضا، از درخواست تغيير قوانين تبعيض آميز در جامعه، حمايت کنند. زنان فعال از نسل هاي مختلف در شهر ها و روستا ها فعاليت مي کنند: يک تجربه منحصر به فرد در خاورميانه که فضاي جنگ بر آن حاکم شده است.

هدف اين گروه به نظر محدود مي آيد: کمپين براي فسخ کردن قوانيني که براي زنان ايراني تبعيض قائل شده و برايري زن و مرد را نقض مي کند. اما اين کمپين که در اواخر ماه اوت توسط بعضي از گروه هاي فعال زنان برگزار شد، فراتر از ماهيت "اصلاح طلبانه" و "برابري جويانه" اش هم قابل توجه است. هدف از اين کار جمع آوري يک ميليون امضا براي تغيير قوانين تبعيض آميز است.

اين جنبش از لحاظ نحوه بوجود آمدن اش، گوناگوني کساني که در آن مشارکت مي کنند، گروه هاي سني و طبقات سياسي و اجتماعي مختلف، جنبشي متفاوت است. يک ميليون امضا که قرار است يک به يک جمع بشود، تعداد کمي نيست: جمع آوري کوچه به کوچه، برگزاري جلسه در دانشگاهها و محل هاي کار، برگزاري کنفرانس براي عموم، سفر به روستا ها و حومه شهرها...

ايده جمع آوري امضا، بعد از تظاهرات فمينيستي در 12 ژوئن در تهران، که توسط پليس هاي باتوم دار بر هم زده شد، شکل گرفت. اين اولين باري نبود که در پايتخت ايران، پلاکارد هايي در حمايت ازحقوق زنان، بالا برده مي شد و اولين بار هم نبود که پليس يا ماموران نظامي، براي "ايجاد نظم" وارد عمل مي شدند. اما آن روز بخصوص، اين مداخله خشونت آميز بود. زنان را در سنين مختلف کتک زدند و در حدود هفتاد نفر رادستگير کردند؛ همان شب تصاوير کتک خوردن زنان، در اينترنت پخش شد. وکلا، روزنامه نگاران و فعالان اجتماعي مشهور، درميان دستگير شدگان بودند: دو نفرشان به دليل "تجمع غير قانوني" محکوم شدند. با وجود اين که اين تظاهرات، يک تحصن صلح آميز آرام، شبيه به تحصن سال گذشته زنان بود، که به منظور بدست آوردن حقوق قضايي برابر براي زنان، برگزار شد. اين حقوق شامل قوانين مربوط به ازدواج و طلاق، ارث، فرزندان و قوانين اسلامي که در آن شهادت دو زن در دادگاه، برابر با يک مرد است.

فيروزه مهاجر، استاد ادبيات ايتاليايي دانشگاه تهران و يکي ازفعالان مرکز فرهنگي زنان، که به مناسبت کنفرانس جامعه مدني در مديترانه و خاورميانه در اواخر ماه نوامبر به رم آمده بود، گفت: "در آن تجمع، تعداد زيادي از گروه هاي دانشجويي، فمينيست هاي جوان و نوجوان، حضور داشتند. ايده جمع آوري امضا هم در برخورد دو نسل متفاوت فعالان، و شايد به دليل احساس نياز به داشتنن يک هدف کلي که بتوان در کنارش جنبشي را آغاز کرد، به وجود آمد".

کمپين "يک ميليون امضا" در 27 اوت در تهران و در جريان يک همايش عمومي مطرح شد. در اعلاميه آن آمده است: "مجموعه قوانين موجود در ايران در بسياري از موارد زنان را جنس دوم قلمداد کرده و بر آنها تبعيض روا مي دارد و ارزش زنان را نصف مردان مي دانند". اين اعلاميه در اينترنت گذاشته شده و از بانيان آن 51 نفر بودند که از ميانشان مي توان به شيرين عبادي، وکيل و برنده جايزه صلح نوبل، شاعر سالخورده، سيمين بهبهاني که الهام بخش فمينيست هاي ايراني است، شهلا لاهيجي، ناشر، تهمينه ميلاني، کارگردان، شهلا شرکت که موسس و گرداننده مجله زنان، که با انتشاراتش در سال هاي نود، افکار عمومي را نسبت به زنان تغيير داد، اشاره کرد.

اسامي افراد مشهوردر ميان امضا ها ديده مي شود، روشنفکران، فعالان سياسي، زناني که به دليل فعاليت هايشان، به زندان رفته اند؛ مثل فيروزه مهاجر که در سال 1984 به اتهام اينکه هوادار چپ ها بود، به زندان زنان افتاد و هنوزتحت تاثير ديوار نوشته هاي نسل زندانيان قبل از خودش (نوشته دختراني که در تاريک ترين دوره تاريخي ايران، يعني در سال هاي اول بعد از انقلاب، در انتظار اعدام بودند)، قرار دارد. فيروزه مهاجر مي گويد: "نسل جديد فمينيست هاي بسيار جوان ايراني اشتياق زيادي دارند و موفق خواهند شد. نمي دانم آيا به يک ميليون امضا مي رسيم يا نه، اما متوجه شده ايم که خود جمع آوري امضا، يک تجربه فوق العاده بود: ما موفق شديم فراتر از قوانيني که قصد تغيير دادن شان را داريم، يک پيوند بين زنان بوجود بياوريم". فمينيست هاي ايراني براي جمع آوري امضا ها در محيط هاي شهري و روستايي، در شهر هاي بزرگ و کوچک، جنبشي بوجود آورده اند.

امضا کردن ورقه، آخرين مرحله است. ابتدا نشست هاي عمومي برگزار مي شود و در آن بحث مي کنند. مهاجر توضيح مي دهد: "مشکل، پيدا کردن سالن براي برگزاري جلسات است، برگزاري تجمع هاي مستقل، هميشه با ترس همراه است. بعضي وقت ها دانشجويان يا معلم ها نشستي را ترتيب مي دهند و شايد همسايه ها و دوستانشان هم بيايند. بعضي وقت ها هم دعوتنامه اي از گروه هايي مي رسد که در اينترنت با فعاليت هاي ما آشنا شده اند". جلسات غالبا پرتحرک است: "هميشه يک وکيل يا يک حقوقدان در جلسات حضور دارد که قوانين تبعيض آميز بر عليه زنان را توضيح مي دهد و درباره خانواده، تبعيض هاي شغلي، پدرسالاري و هرچيزي که زنان را به شهروند درجه دوم تبديل مي کند، صحبت مي شود. از همه سخت تر، جمع آوري امضاي کوچه به کوچه است، نه به اين خاطر که مردم نمي خواهند حرف بزنند، هميشه باب گفتگو باز مي شود: آنها از امضا کردن فرار مي کنند، بعضي ها مي گويند که همه اين اقدامات بي فايده است، بعضي ها مشکوکند که پشت اين امضا دامي نهفته است و اينکه اصولا امضا دادن کاري است خطرناک".

اين فراخوان، "قدرت تک تک افراد" را خاطر نشان مي کند. در اهداف اين کمپين آمده است که جمع آوري امضا ثابت مي کند که درخواست تغيير قوانين تبعيض آميز، فقط خواسته چند هزار زني نيست که در گذشته هم دست به اعتراض زده اند، بلکه شامل تعداد زيادي از زنان و مردان مي شود که از قوانين نا عادلانه ايران در عذابند. فيروزه مهاجر مي گويد: "دقيقا همينطور است. حمايت هايي که از ما شد، غير منتظره بود". او از ملاقات هايش در مراکز کوچک صنعتي در تبريز، مي گويد: "آنجا هنوز همه چيز پيچيده و تحت تاثير مسائل قومي اخير، بي نظم بود. بااين حال ما با زنان جواني آشنا شديم که در جنبش ها اجتماعي فعال و سرشار از اميد بودند".

بعضي از فعالان جوان تر، براي اولين بار به خارج از مناطق به طبقه متوسط تهران- مثل محله هايي که مهاجرين افغاني يا خانواده هايي که از مناطق محروم مهاجرت کرده اند زندگي مي کنند- رفتند. مهاجر مي گويد: "دختران تهراني حالا متوجه شده اند که زندگي برتري دارند: آنها به اطلاعات دسترسي دارند، کار مي کنند و تنها زندگي مي کنند. ايران کشوري چندپاره است و روند مدرن شدن، طبقات اجتماعي را حتي بيشتر از زمان شاه، از هم جدا کرده است. حتي در درون قشر متوسط هم از لحاظ ريشه اي و فرهنگي، تفاوت هايي به وجود آمده است. اما به دليل وجود همين تفاوت ها، بعضي از ايده ها، مورد قبول قرار مي گيرند: دختراني هستند که خانواده هاي سنتي دارند و در جشن هاي خانوادگي، از اقوام شان امضا مي گيرند".

فعالان کمپين "يک ميليون امضا" دو دفترچه به همراه دارند. "يک دفترچه که حاوي قوانين تبعيض آميزي است که آنها خواستار تغييرشان هستند، و دفترچه ديگر که تجربه هاي شخصي کساني است که براي جمع آوري امضا مي روند، مثل يک دفتر خاطرات که در برخورد با زنان و واکنش هاي شان. گمان مي کنم که در پايان کمپين، همگي چيزي آموخته باشند".

مارينا فورتي

منبع: ايل مانيفستو، 4 ژانويه 2007

سايت روز آنلاين

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک






در همين بخش :

یک خبر تلخ؟ یک قانون‌شکنی؟ یک تصمیم بخشنامه‌ای جدید؟
چرا بایست به سکسوالیته پرداخت؟ / نفیسه آزاد
آزارجنسی خانگی؛ «قربانی» نه، «نجات یافته»
زنان، بزرگترین بازندگان بهار عرب
سانسور از دیدگاه جنسیتی/الهه‌ امانی

ديگر بخش ها :

طرح یک میلیون امضا | مقالات | سایت نوشته ها | اخبار | گزارش كمپين | گفت و گو | علیه سکوت | كوچه به كوچه | نامه های شما | گزارش ویژه | گفتگو با اعضا | ویژه سالگرد کمپین | تصویر برابری | دل آرام علی | تریبون | مقالات | تاریخ شفاهی | خارج از چارچوب | کتابخانه | درباره کمپین | کمپین در شهرها | کمپین در بند | صدای تغییر | ویژه 22 خرداد | لایحه حمایت از خانواده | گالری | عشا مومنی | امیر یعقوبعلی | خدیجه مقدم | راحله عسگری زاده و نسیم خسروی | پروین اردلان،جلوه جواهری، مریم حسین خواه، ناهید کشاورز | زینب پیغمبرزاده | سعیده امین، سارا ایمانیان، محبوبه حسین زاده، ناهید کشاورز و همایون نامی | احترام شادفر | نسیم سرابندی زاده،فاطمه دهدشتی | وبلاگ مهمان | پرونده خرم آباد | دستگیری ها | مریم مالک | پرستو اللهیاری | مهرنوش اعتمادی | سمیه رشیدی | Other Languages | همراهان | «فراخوان کمپین ده روز با بهاره هدایت» | English