زنان بسیاری بر اثر نبود توالت جانشان را از دست می دهند

ترجمه: منیره کاظمی
منبع: گاردین

امروز، دو و نیم میلیارد نفر به توالت دسترسی ندارند. زنان مجبور می شوند برای پیدا کردن یک جای امن برای رفع نیاز طبیعی شان به مکان های تاریک و گاهی خطرناک .قدم بگذارند. در همین محل هاست که مردانی کمین کرده و به آنها حمله می کنند

چندماه قبل، دو دختر نوجوان هندی مورد تجاوز گروهی قرار گرفته و به قتل رسیدند. آنها مانند نیم میلیارد زن و دختر دیگر مجبور بودند هر روز برای پیدا کردن محلی امن برای قضای حاجت از خانه خارج شوند و سرانجام در یکی از همین روزها به قتل رسیدند.

برای بسیاری از ما وجود توالت، حمام، اتاق نظافت – هر آنچه که شما می خواهید آنرا بنامید – در خانه،  مدرسه، محل کار و مرکز خرید، چیزی بدیهی و مسلم است. ولی با این حال نمی توان بدون احساس شرم در این باره صحبت کرد. اما حالا ما باید راجع به آن صحبت کنیم، چرا که به دلیل نبود توالت در اماکن مختلف، زنان بسیاری جانشان را از دست می دهند.

India-Toilets-012319105260

امروز، دو نیم میلیارد نفر به توالت دسترسی ندارند. زنان مجبور می شوند برای پیدا کردن یک جای امن برای رفع نیاز طبیعی شان به مکان های تاریک و گاهی خطرناک قدم بگذارند. در همین محل هاست که مردانی کمین کرده و به آنها حمله می کنند.

بنابراین ما نباید زمانی که در مورد دفع فضولات انسانی در محل های عمومی صحبت می کنیم، از خجالت سرخ شویم. ما نباید احساس شرم داشته باشیم، بلکه باید از این موضوع عصبانی باشیم.

دو دختر عمو یکی چهارده ساله و دیگری شانزده ساله، از خانه های خود در روستای کارتا در ایالت اوتار پرادش پرادش هند خارج شدند چون خانه هایشان توالت نداشت. آنها هرگز به خانه برنگشتند و اجساد مجروح آن دو را که مورد حملات وحشیانه قرار گرفته بودند، حلق آویز بر درختی پیدا کردند.

در فوریه گذشته گزارشی در روزنامه تایمزهند منتشر شد که از پلیس نقل قول شده بود که 95درصد از موارد تجاوز و آزار جنسی در منطقه دیگری از ایالت اوتار پرادش زمانی صورت گرفته است که زنان و دختران خانه های خود را برای « پاسخ به نیاز طبیعی شان» ترک کرده بودند.

اما این موضوع ، فقط مشکل هندوستان نیست. از هر سه نفر در سراسر جهان یک نفر به تاسیسات اولیه بهداشتی دسترسی ندارد. یک میلیارد نفر یعنی پانزده درصد از جمعیت جهان در حال حاضر مجبور به استفاده از محل های عمومی برای رفع حاجت هستند.

تحقیق موسسه  WaterAid  در میان زاغه نشینان لاگوس در نیجریه نشان می دهد که در سال گذشته یک چهارم از زنانی که به امکانات بهداشتی دسترسی نداشته اند، مستقیم و یا غیر مستقیم مورد آزار و اذیت، تهدید به خشونت یا حمله واقع شده اند. سازمان عفو ​​بین الملل نیز مطالعات مشابه ای از کنیا و جزایر سلومون منتشر کرده است.

unnamed

دفع فضولات انسانی در رودخانه ها، دشت ها، کوچه و گذرگاه های عمومی نه تنها زنان و دختران را بیشتر در معرض خطر خشونت و آزار جنسی قرار می دهد بلکه سلامت جسمی و روانی آنان را نیز به مخاطره می اندازد.

جنبه دیگر در دسترس نبودن سرویسهای بهداشتی و دفع ادرار و مدفوع در محلهای عمومی، آلوده شدن آب مصرفی و در نتیجه گسترش بیماری ها به ویژه اسهال است. این نوع بیماری های مسری علت اصلی مرگ در نوزادان و کودکان در کشورهای در حال توسعه است. هر روز حدود ۱۴۰۰ مادر، کودک خود را بر اثر بیماری های ناشی از دسترسی نداشتن به توالت و دستشویی بهداشتی، آب سالم و خدمات بهداشتی از دست می دهند. در یک تحقیق تخمین زده شده است که فقط با پایان دادن به دفع فضولات در محل های عمومی و باز، تعداد مرگ و میر کودکان به یک سوم کاهش می یابد.

اما این مشکل قابل حل است و اولین قدم این است که ما آن را از حالت یک موضوع حال به هم زن که به آن توجه نمی شود، خارج کنیم. معاون دبیر کل سازمان ملل متحد، جان الیاسون، در ماه می از کشورهای جهان خواست به «سکوت دیپلماتیک در مورد دفع فضولات در محلهای عمومی» پایان دهند.

سخنان معاون دبیر کل و راه اندازی کمپینی در این باره در یک زمان بسیار حساس رخ داد، چرا که دولت ها در حال چانه زنی برسر جایگزین کردن چارچوب جدیدی برای کاهش فقر در رسیدن به اهداف توسعه هزاره بودند.

دسترسی به آب سالم و بهداشت به عنوان پنجمین اولویت کنونی رای گیری سازمان ملل متحد با عنوان «جهان من» انتخاب شده است. در این رای گیری میلیون ها نفر از سراسر جهان بر سر پیوستن به مباحث بین المللی اهداف توسعه پایدار شرکت کرده اند. اما رای دهندگان در کشور هند، دسترسی به آب سالم و بهداشت را به عنوان چهارمین اولویت خود برای شرایط زندگی بهتر قرار داده اند.

 یونیسف، WaterAid  و سازمان بهداشت جهانی، همراه با صدها سازمان دیگر در سراسر جهان، خواستار تعیین اهداف جدید در امر توسعه پایدار شده اند به طوری که دسترسی به تاسیسات اولیه بهداشتی، آب آشامیدنی سالم و خدمات بهداشتی برای همه و در همه جا تا سال ۲۰۳۰  تضمین شود.

برای آن دو دختر نوجوان در هند، تعیین هدف جدید برای دسترسی جهانی به تسهیلات بهداشتی دیگر خیلی دیر است. اما سرنوشت آن دو به خوبی نشان می دهد که چرا دسترسی به بهداشت و آب سالم جزیی از حقوق اساسی بشر است. و چرا به دلیل فقدان این خدمات صدها میلیون کودک، دختر و زن هر روزه در معرض خطر قرار می گیرند.